anim1

Dzisiaj jest: sobota, 19 stycznia 2019 r.

W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Nasza strona wykorzystuje pliki cookies m.in. do celów statystycznych. Więcej szczegółów na podstronie: "Polityka Prywatności". Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na używanie cookie, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Jeśli nie wyrażasz na to zgody, wyłącz obsługę cookies w ustawieniach Twojej przeglądarki.

Park

W dostępnych źródłach historycznych nie odnaleziono informacji o czasie założenia parku. Według danych z przekazu można domniemać, że powstał on w tym samym okresie, co neoklasycystyczny pałac, czyli w drugiej połowie XIX wieku. Tezę tę potwierdza fotoreprodukcja - wycinka mapy z okresu zaboru pruskiego z 1892 r., na której zaznaczone są park krajobrazowy i pałac. Po 1892 r. park uległ pewnym przekształceniom przestrzennym: włączono do niego pas zadrzewień wzdłuż rowu do drogi asfaltowej w kierunku Skoków oraz ogród warzywno-owocowy. Na podstawie wieku drzew można wnioskować, że od momentu założenia parku rosły w nim dęby, klony, lipy, buki, z których część przetrwała do dnia dzisiejszego. Z przełomu XIX i XX w. pochodzą wiązy, a także część dębów, lip, klonów oraz robinie i jesiony. Roślinność parku znacznie wzbogacono w okresie międzywojennym, a przede wszystkim po II wojnie światowej.

 

Plan parku krajobrazowego w Rościnnie ma bardzo nieregularny kształt, wydłużony na osi północny wschód, południowy zachód oraz z wąskim pasem w kierunku wschodnim. Położony jest na zakolu drogi ze Skoków do Rościnna we wschodniej części wsi. Od północnego wschodu park graniczy z drogą asfaltową i rolą, od wschodu z drogą do Skoków, od południa z polami uprawnymi, a od zachodu z posesją rolnika. Teren parku jest lekko pagórkowaty, obniżony w kierunku przepływającego w nim środkiem – z zachodu na wschód – strumyka.

 

Charakterystyczny układ parku tworzy kilka osi kompozycyjnych. Pierwsza z nich przebiega drogą dojazdową od bramy w kierunku pałacu i dalej do stawu. Po obydwu stronach osi rosną piękne stare okazy drzew pomnikowych: klony zwyczajne oraz świerki, wiązy, topole i lipy. Po wschodniej stronie osi usytuowany jest neoklasycystyczny pałac i dom rekolekcyjny, po zachodniej stronie są garaże. Szczególną uwagę zwraca grota z figurą Matki Boskiej oraz pergola. Rośnie tu również okazały dąb – drzewo pomnikowe. Mimo iż ta część parku usytuowana jest w narożniku, stanowi centralne miejsce. Kolejna oś biegnie środkiem alejki wschodniej części parku, z zachodu na wschód. Po stronie północnej alejki znajduje się jednorzędowy szpaler lip szerokolistnych, w którym rosną dwa pomnikowe drzewa – lipy. Od pałacu w kierunku wschodnim rozciąga się widok na polanę, wokół której rosną żywotniki i cisy.

 

Głównym akcentem kompozycyjnym jest niewątpliwie pałac położony w narożniku północnym parku. Murowany, otynkowany, jednopiętrowy z płaskim dachem i krenelażem nad głównymi wejściami od frontu i elewacji ogrodowej oraz nad skrzydłem pałacu. Pałac i park należą do Kurii Metropolitalnej w Gnieźnie. W pałacu i stojącym obok domku odbywają się rekolekcje.

 

Park ma rozbudowaną sieć komunikacji wewnętrznej. Główna droga wiodąca do parku i pałacu znajduje się po stronie północnego wschodu. Od tej drogi i od pałacu wyprowadzone są ścieżki w głąb parku w kierunku wschodnim i południowym. Północną część parku, od strony ogrodowej elewacji pałacu, obiega kilka ścieżek o półkolistym kształcie, z których na uwagę zasługują dwie ścieżki okalające polanę, ścieżka przechodząca wzdłuż muru od strony wschodniej i ścieżka prowadząca do kwatery III. Drogi i ścieżki w rejonie pałacu są okrawężnikowane. W centralnej północnej części parku znajduje się droga, która przez mostek nad głębokim rowem wiedzie w kierunku południowym do kwatery II. Kwatera ta ma „własny” układ ścieżek i dróżek połączony ze znajdującymi się tam drogami. W południowej części parku główna droga przechodzi równolegle do głębokiego rowu w kierunku zachodnim. Łączy się z półkolistymi ścieżkami, z dróżką biegnącą w pobliżu granicy południowej i południowo-zachodniej. Ścieżki te od strony zachodniej i południowej łączą się z drogą polną.

 

Druga oś kompozycyjna przechodzi przez środkową część parku, ze wschodu na zachód, szeroką „groblą” przedzielającą staw od strony północnej i tereny podmokłe z wodą od strony południowej. Wzniesienie to jest zadrzewione ciekawymi gatunkami drzew, m.in. skupiną jodeł, jesionami, lipami w kierunku wschodnim, jedna środkiem drzewostanu parkowego, druga – ogrodem warzywno-owocowym. Ścieżki w kwaterze II, a zwłaszcza w III, są częściowo zarośnięte.

 

Bardzo istotnym elementem układu parku jest woda. Największy zbiornik usytuowany jest w pobliżu granicy zachodniej, na południowy wschód od pałacu; drugi – mniejszy – położony jest dalej, w kierunku południowo-zachodnim od pałacu, za wspomnianą „groblą”. Na wschód od mniejszego zbiornika rozciągają się nisko położone tereny – okresowo zalewane wodą. Woda ze stawów – poprzez głęboki rów przecinający park z zachodu w kierunku wschodnim – łączy się z Jeziorem Rościńskim leżącym po wschodniej stronie drogi dojazdowej ze Skoków do Rościnna.

 

 

Powierzchnię parku stanowi jednolity kompleks zadrzewienia. W przeważającej części pokryta jest starodrzewiem, krzewami i dwoma większymi obszarami trawiastymi (przy pałacu). Najcenniejszymi okazami są dęby szypułkowe, wiązy szypułkowe, lipy, klony, jawory. Wiele z nich osiąga rozmiary pomnikowe. Niezwykle cennym okazem jest cis pospolity znajdujący się przed elewacją ogrodową (jego wiek szacuje się na 300 lat). Park jest wspaniałą kolekcją ponad 90 gatunków krzewów i drzew.

 

 

Elementem rzeźbiarskim ubogacającym teren parku jest figura Matki Boskiej umieszczona w grocie. Oddzielne miejsce zajmuje ołtarz polowy, na którym można sprawować Eucharystię. W głębi parku na murze znajdują się stacje drogi krzyżowej. Miejsce przy murze wyłożone jest kostką brukową, dzięki której można swobodnie przejść od stacji do stacji.

 

Na terenie należącym do Domu Rekolekcyjnego znajduje się ogrodzony parking, miejsce na ognisko lub grilla. Do dyspozycji są specjalne kijki do pieczenia kiełbasy.

 

 

Opis poszczególnych kwater znajdujących się w parku rościńskim

 

Kwatera I

Obejmuje centralną północną część parku wraz z pałacem i innymi budynkami.
W kwaterze tej łącznie zaewidencjonowano 959 sztuk i 25 gatunków drzew. Do najliczniej spotykanych należą:

graby (265 sztuk),

dęby (118 sztuk) i

klony pospolite (118 sztuk).

 

Graby rozmieszczone są na całej powierzchni kwatery, a najliczniejsze ich zgrupowanie występuje w pasie wzdłuż granicy północno-wschodniej (droga asfaltowa).

 

Wśród wszystkich znajdujących się tam drzew na szczególną uwagę zasługuje drzewo pomnikowe – dąb szypułkowy. Spośród sześciu sędziwych dębów tylko cztery kwalifikują się do tego, by uznać je za pomniki przyrody. Pozostałe dwa są częściowo uszkodzone lub zasychają niektóre ich konary. Klon pospolity wraz z wymienionymi już gatunkami współtworzy trzon starodrzewu tej kwatery. Na uwagę zasługują dwa okazy tego gatunku znajdujące się przed frontem pałacu, które kwalifikują się na pomniki przyrody.

 

W kwaterze I licznie występują następujące gatunki drzew:

  • brzoza (53 sztuki),
  • buk (38 sztuk),
  • jesion wyniosły (22 sztuki),
  • klon jawor (39 sztuk),
  • lipa drobnolistna (57 sztuk),
  • lipa szerokolistna (66 sztuk),
  • robinia (36 sztuk),
  • świerk (22 sztuki),
  • topole (25 sztuk),
  • wiąz (44 sztuki).

 

Najmniejsze pod względem liczebności grupy drzew (poniżej 20 sztuk) stanowią następujące gatunki: cis, dąb bezszypułkowy, kasztanowiec, klon jawor (odmiana purpurowa), modrzew. Wśród nich zarejestrowano kilka drzew wiekowych zasługujących na objęcie ich ochroną prawną. Należą do nich: buk pospolity, lipa drobnolistna, cis pospolity i wiąz szypułkowy.

 

Dla pełnego scharakteryzowania roślinności w omawianej kwaterze trzeba dodać, iż w ostatnim czasie przed boczną północno-wschodnią i frontową elewacją pałacu zasadzono cisy i świerki. Należy też wspomnieć, że kilka świerków, jeden grab i brzoza zasychają.

 

 

  • 1
    big image
    1
  • 2
    big image
    2
  • 3
    big image
    3
  • Czerwony Buk
    big image
    Czerwony Buk
  • Droga Krzyżowa
    big image
    Droga Krzyżowa
  • Miejsce na ognisko
    big image
    Miejsce na ognisko
  • Ołtarz Polowy
    big image
    Ołtarz Polowy
  • Staw od strony południowej
    big image
    Staw od strony południowej
  • Staw od strony wschodniej
    big image
    Staw od strony wschodniej

 

 

 

Kwatera II

            Stanowi ją obszar między rowem od północy a granicą parku od południa i zachodu. Znajdują się tam stawy i zagłębienia okresowo zalewane wodą. Zaewidencjonowano tu łącznie 1111 sztuk i 25 gatunków drzew.

 

Do grupy gatunków najliczniej reprezentowanych (powyżej 100 sztuk) należą:

  • jesion wyniosły,
  • klon pospolity,
  • lipa szerokolistna,
  • olsza czarna,
  • robinia,
  • wiąz szypułkowy.

 

Wszystkie te gatunki występują przemiennie na całej powierzchni kwatery i tworzą trzon starodrzewu. Wyraźniej wyodrębniające się grupy z przewagą jednego gatunku zarejestrowano w rejonie stawu – olsza czarna w zachodniej części parku, a między stawami – lipa szerokolistna. Jesion wyniosły nie tworzy wprawdzie skupin, lecz najliczniej występuje razem z robinią wzdłuż południowo-zachodniego brzegu stawu, zagłębienia (zarośla) oraz w południowym „cyplu” z innymi gatunkami.

 

Drugą grupę drzew (od 20 do 100 sztuk) stanowią: buk, dąb szypułkowy, głóg, grab, klon jawor i lipa drobnolistna.

 

Do najmniej licznych gatunków należą: brzoza, dąb czerwony, jesion pensylwański, jodła, kasztanowiec, klon jawor (odmiana purpurowa), klon pospolity, sosna pospolita i wejmutka, świerk i wierzba krucha.

 

Spośród najstarszych, wiekowych drzew 2 dęby szypułkowe i 1 klon jawor kwalifikują się do tego, by uznać je za pomniki przyrody.

 

W kwaterze II na uwagę zasługuje rząd grabów przy granicy północno-zachodniej (fot. 29). Wzdłuż południowego brzegu głębokiego kanału zarejestrowano kilka zasychających jesionów, brzóz i klonów.

 

 

  • 1
    big image
    1
  • 2
    big image
    2
  • 3
    big image
    3
  • 4
    big image
    4
  • Ścieżka
    big image
    Ścieżka
  • Granica Kwater Parku
    big image
    Granica Kwater Parku
  • Mały staw
    big image
    Mały staw
  • Mostek
    big image
    Mostek
  • Na Południe od Parku
    big image
    Na Południe od Parku
  • Południowy kraniec Parku
    big image
    Południowy kraniec Parku
  • Podmokła łąka
    big image
    Podmokła łąka
  • Żurawie
    big image
    Żurawie

 

 

 

Kwatera III

 

Położona jest na wschód od kwatery I i kwatery II. Obejmuje drzewa parkowe rosnące w pasie wzdłuż granicy północnej oraz ogród warzywno-owocowy z niewielkimi powierzchniami trawiastymi (pastwisko).

 

W drzewostanie parkowym spośród ogólnej liczby drzew (627 sztuk) największą grupę stanowią jesiony (102 sztuki); w przedziale między 50


a 100 sztuk znajdują się: dąb szypułkowy (64 sztuki), klon jawor (56 sztuk), klon pospolity (89 sztuk), lipa szerokolistna (72 sztuki) i topola osika (66 sztuk).

 

Najskromniej reprezentowane są: czeremcha, dąb czerwony, klon polny, leszczyna, olsza czarna, robinia, wiąz polny i szypułkowy oraz wierzba krucha.

 

Wśród starodrzewu, wzdłuż zarośniętej już ścieżki, wyodrębnia się jednorzędowy szpaler lip szerokolistnych, które dodatkowo oznaczono na planie. W szpalerze lip wyróżniają się dwa okazy o pierśnicy po 100 cm, które zasługują na ochronę prawną. Nad rowem we wschodniej części kwatery rośnie okazały dąb szypułkowy, który również kwalifikuje się do tego, by uznać go za pomnik przyrody.

 

Wschodnia część parku jest rzadko wykorzystywana. Ścieżki są pozarastane samosiewami, a kilka drzew wyłamanych przez wichury utrudnia przejścia. Zarejestrowano również 21 świerków uschniętych lub zasychających o pierśnicy 20 cm i 1 brzozę przy murze w zachodniej części kwatery.

 

Ogród od strony południowej osłonięty jest pasem zieleni z młodych śliw wiśniowych (ałycza) oraz grabem, głogiem, dębem, a na niewielkich odcinkach krzewami: ligustrą, trzmieliną i śnieguliczką.

 

 

  • Widok od strony Południa
    big image
    Widok od strony Południa
  • Widok od strony zachodniej
    big image
    Widok od strony zachodniej

 

 

 

Kwatera IV

 

Obejmuje obszar na wschodnim krańcu parku. W związku z tym, że tereny te mają charakter leśny, dlatego drzew nie ewidencjonowano metodą pojedynczego liczenia.

 

Procentowy udział poszczególnych gatunków przedstawia się następująco:

  • brzoza brodawkowata – 50%
  • jesion wyniosły – 20%
  •  olsza czarna – 18%
  • dąb szypułkowy – 5%
  • klon pospolity
  •  sosna pospolita
  •  robinia biała

 

Na obszarze całego parku (oprócz kwatery IV) zainwentaryzowano łącznie 2707 sztuk drzew.

 

Do najliczniej występujących w parku należą:

  • klon pospolity – 312 sztuk     (11,5%)
  • jesion wyniosły – 287 sztuk    (10,6%)
  • lipa szerokolistna – 256 sztuk (9,5%)
  • dąb szypułkowy – 218 sztuk   (8,0%)
  • robinia akacjowa – 186 sztuk (6,8%)
  • wiąz szypułkowy – 139 sztuk (5,8%)
  • olsza czarna – 124 sztuki (4,5%).

 

Inne gatunki drzew, które występują w mniejszych ilościach, scharakteryzowano przy omawianiu poszczególnych kwater. Ozdobę parku stanowią przede wszystkim liczne drzewa wiekowe, a także wyróżniające się kolorem liści dęby czerwonolistne, klony, jawory odmiany purpurowej, cisy i żywotniki. Drzewa w parku pod względem wiekowym są bardzo zróżnicowane. Do najstarszych – liczących około 150-200 lat – należą: dęby, klony i lipy. Średnie pokolenie – liczące około 100 lat – reprezentowane jest najliczniej przez graby, jesiony, lipy, wiązy i brzozy. Do najmłodszych wiekiem (od 20 do 50 lat) zaliczyć należy m.in. część buków, grabów, klonów, lip, olszę czarną, robinię i osikę.

 

 

Do najbardziej cennych gatunków drzew można zaliczyć następujące:

 

Kwatera I

-        buk pospolity o obwodzie pierśnicy 377 cm, położony przed ogrodową elewacją pałacu

-        cis pospolity, kilka pni o obwodzie pierśnicy 157 cm, przed ogrodową elewacją pałacu

-        dąb szypułkowy o obwodzie pierśnicy 470 cm, po wschodniej stronie drogi od pałacu w kierunku mostku

-        dąb szypułkowy o obwodzie pierśnicy 440 cm, na południowy wschód od pałacu

-        dąb szypułkowy o obwodzie pierśnicy 376 cm, na pagórku w kierunku południowo-wschodnim od pałacu

-        dąb szypułkowy o obwodzie pierśnicy 376 cm, na wschód od głównej drogi wjazdowej do parku

-        grab pospolity o obwodzie pierśnicy 188 cm, nad wschodnim brzegiem stawu

-        klon pospolity o obwodzie pierśnicy 440 cm, przed frontem pałacu

-        klon pospolity o obwodzie pierśnicy 314 cm, położenie jak poprzedni

-        lipa drobnolistna o obwodzie pierśnicy 315 cm, przed ogrodową elewacją pałacu

-        wiąz szypułkowy o obwodzie pierśnicy 315 cm, w pobliżu budynku gospodarczego na południowy zachód od pałacu

 

Kwatera II

-        dąb szypułkowy o obwodzie pierśnicy 440 cm, w zachodniej części parku między stawami

-        dąb szypułkowy o obwodzie pierśnicy 408 cm, w południowej części parku

-        klon jawor o obwodzie pierśnicy 220 cm, w południowym rejonie parku

 

Kwatera III

-        dąb szypułkowy o obwodzie pierśnicy 377 cm, nad rowem we wschodniej części parku

-        lipa szerokolistna o obwodzie pierśnicy 315 cm, przy wejściu do kwatery III

-        lipa szerokolistna o obwodzie pierśnicy 314 cm, położenie jak poprzednie.

 

Na obszarze całego parku zarejestrowano 13 gatunków krzewów. Największe ich zgrupowanie znajduje się w rejonie pałacu (berberys, bukszpan, jałowiec – nowe nasadzenia przed frontem pałacu). Pojedyncze niewielkie skupiny krzewów rosną pod okapem drzew
w luźniejszym zadrzewieniu – głównie śnieguliczka. Krzewy występują również na obrzeżu parku od strony północno-zachodniej (m.in. kruszyna, głóg, śnieguliczka) i południowej (głóg, trzmielina). W warstwie zielnej w południowo-zachodnim rejonie parku występują głównie bluszcz kurdybanek oraz niewielkie ilości marchwicy, podagrycznik i łopian.

 

Zestawienie nazw gatunków drzew i krzewów,

które rosną w rościńskim parku

            Drzewa                      

-        brzoza brodawkowata

-         buk pospolity 

-        cis pospolity   

-        czeremcha zwyczajna

-        dąb czerwony            

-        dąb bezszypułkowy    

-        dąb szypułkowy         

-        głóg jednoszyjkowy   

-        grab pospolity

-        grusza pospolita        

-        jesion pensylwański  

-        jesion wyniosły          

-        jodła pospolita          

-        kasztanowiec biały    

-        klon jawor     

-        klon jawor (odmiana  purpurowa)

-        klon polny      

-        klon pospolity

-        leszczyna pospolita   

-        lipa drobnolistna       

-        lipa szerokolistna      

-        modrzew europejski 

-        olsza czarna   

-        robinia akacjowa

-        sosna czarna  

-        sosna pospolita         

-        sosna wejmutka        

-        śliwa wiśniowa          

-        świerk pospolity        

-        topola czarna

-        topola osika   

-        topola późna  

-        topola spec.   

-        wiąz polny

-        wiąz szypułkowy        

-        wierzba krucha         

-        żywotnik zachodni     

-        żywotnik (odm. stożkowata) 

 

 

Krzewy

-        berberys zwyczajny

-        bez czarny      

-        bukszpan wiecznie zielony    

-        cis pospolity   

-        forsycja          

-        głóg jednoszyjkowy   

-        kruszyna pospolita    

-        leszczyna pospolita   

-        ligustr pospolity        

-        śnieguliczka biała      

-        szakłak pospolity       

-        trzmielina pospolita  

-        żywotnik zachodni     

 

Stopień zachowania układu zabytkowego

 

Porównując obecny układ parku z planem historycznym można wysunąć następujące wnioski:

  • Ze starego założenia ogrodowego przetrwały do dziś: pałac, część budynków gospodarczych położonych przy wjeździe po jego północno-zachodniej stronie, powierzchnia i granice centralnej części parku obejmujące kwatery I i II oraz niektóre ścieżki spacerowe.
  • Istotnym zmianom w stosunku do stanu ze schyłku XIX w. uległ przede wszystkim układ dróg i ścieżek. Zlikwidowano kolisty podjazd przed pałacem, a ze starego układu ścieżek zachowane zostały do dziś: ścieżka od pałacu w kierunku południowym do mostku, ścieżka wokół stawu (teren podmokły). W południowej części parku tylko niektóre odcinki dawnych dróg zostały wykorzystane przy urządzaniu nowych, obecnie istniejących ścieżek. Powstały nowe ścieżki wzdłuż muru oddzielającego park od roli w północno-wschodniej stronie parku, ścieżki przebiegające między stawami równolegle do południowo-zachodniej granicy.
  • Przed ogrodową elewacją pałacu utworzono całkiem nową kompozycję układu ścieżek i zadrzewienia (ciekawszą od dawniejszej).
  • W wyniku przyłączenia terenów przylegających od strony wschodniej wzdłuż głębokiego rowu do drogi w kierunku Skoków oraz ogrodu warzywno-owocowego powierzchnia parku została powiększona.
  • Po II wojnie światowej rozebrano budynki przed frontem pałacu, za dawnym kolistym podjazdem zamienionym na parkingi samochodowe. Na południe od domu rekolekcyjnego wzniesiono grotę z figurą Matki Boskiej oraz mały budynek gospodarczy.
  • Staw położony bliżej pałacu – niegdyś przypominający kształtem prostokąt – obecnie jest kolisty.
  • Powierzchnia drzewostanu parkowego została znacznie powiększona, a w rejonie stawów i terenów podmokłych wzdłuż wiejskiej drogi asfaltowej zasadzono nowe drzewa.

 

Ogólna kompozycja parku uległa korzystnym zmianom, zwłaszcza w rejonie pałacu.

 

 

Rola obiektu w krajobrazie

 

a) Zurbanizowanym

Park położony na terenie wiejskim jest w zasadzie obiektem zamkniętym i stanowi głównie piękne zielone otoczenie dla pałacu. Jest miejscem spotkań i wypoczynku osób biorących udział w rekolekcjach.

 

b) Naturalnym

Wysoka zieleń parku wraz ze szpalerem dębów dawnej polnej drogi dojazdowej do wsi oraz okolicznymi lasami w kierunku Lechlina kształtuje krajobraz naturalny terenów położonych na północ od Skoków.

 

Najbliższa okolica Domu Rekolekcyjnego w Rościnnie jest enklawą zieleni (ponad 30% powierzchni gminy to lasy), czystego powietrza i dobrej wody pitnej, licznych jezior, wyjątkowej fauny i flory oraz pięknych krajobrazów.

 

 

Reklama Sponsorów:
Najbliższe Wydarzenia
Kalendarz
Szybki Kontakt

Archidiecezjalny Dom Rekolekcyjny

Rościnno 1, 62-085 Skoki

E-mail: domrekolekcyjny@roscinno.pl

Tel: 665 831 865

Przyjaciel Domu
Osoby, firmy oraz instytucje, które wsparły nasz Dom Rekolekcyjny:

ZOBACZ TUTAJ
Polecamy

nowy dr narosinnie

Licznik
3832573
Dziś
Wczoraj
W tym tygodniu
W tym miesiącu
Od początku
3238
4599
22537
43960
3832573